Waarschijnlijk vinden ze dat ik ze over deze kwestie beter even kan BELLEN.

Dit filmpje is speciaal voor al mijn mede-grotbewoners.

[Zie je geen video? Klik hier of zoek op Youtube op de termen Basta, Neveneffecten en Mobistar, en ga voor de versie van 10.43 minuten.]

Bill O’Reilly Bewijst Het.

Ik heb de laatste tijd weinig tijd om mijn blog fatsoenlijk bij te houden (reeds resulterend in Goed Voornemen #3), maar het overlijden van Bobby Farrell schreeuwt natuurlijk om een videoclip. Outfits en danspasjes: onnederlands onnavolgbaar.

Maar het is niet zomaar de zoveelste verbeelding van de verveling van jongeren in een voorstad. De dreiging zit ‘m niet in de opstand van de groep tegen de gevestigde orde, zoals je bijna automatisch zou verwachten. De dreiging komt van buitenaf, nestelt zich in en komt als een sloophamer naar buiten.

Bij het zien van The Suburbs krijg ik het idee dat ik iets gemist heb. Er wordt redelijk veel tijd uitgetrokken voor de opbouw van de dreiging, en dan ineens is er die blik van de ene vriend naar de andere vriend. De een vol haat en de ander vol vergeving vragende  “ik kon niet anders”.

Ik vermoed dat het iets met verraad te maken heeft. Ik kan er mijn vinger niet op leggen want de ontwikkelingen volgen zich in het tweede deel van de video veel sneller op dan in het eerste deel. Het lijkt alsof er een aantal cruciale scènes zijn weggeknipt om de film te laten passen in de 5m15 die het nummer duurt.

En dat klopt, dus. Een kleine zoektocht op internet levert namelijk op dat deze clip een promo is voor twee: het betreft de opnames uit een nieuwe korte film van Spike Jonze, getiteld ‘Scenes From The Suburbs’, die ergens deze maand uit zou moeten komen. Op Youtube wordt al druk gespeculeerd over (de betekenis van) het verhaal.

Ondanks de vreemde, abrupte overgang vind ik het een prachtige videoclip. Het geluid is de perfecte soundtrack voor de film en het beeld geeft een extra lading aan de sfeer van de muziek, die naast weemoedig nu ook grimmig wordt. Heel erg mooi en heel erg donker.

[Je ziet waarschijnlijk geen video, dus klik hier.]

Notes from the director on the upcoming making of ‘Ice Cream For Crow’

We’ll stand somewhere in the desert and pretend we’re playing music.
And someone should tape that.

[You know there's sumthin!]

Notes from the one brother, 3:15 am

Our video should be a showcase of how we stand. In life. It should be a cheerful, peculiar, and slightly sinister video. Shot in black and white, although of course, we don’t consider life to be all black and white – but we like the IRONY. I think life’s just a concept of an all-embracing scheme called irony, and we’re just dancing along as it moves its strings.

I think life is like a mushroom.
Don’t we also live off of dead materials, feed ourselves with dirt; sometimes unintentionally affecting others as we do so? And are we not, like mushrooms, just the tiny visible parts of a whole big process, of which we know is there but are reluctant to see because we don’t like digging into the dirt?

I like mushrooms because they symbolize our incapacity to see the world in all its dead driven beauty. I like mushrooms because they bring colour to a prevailing dead environment.

And because mushrooms have HATS.
I like HATS.
You know what else I like?
YOU.
I love you.
You’re the absolute awesomest brother ever.
You should have a HAT.

*

Notes from the Director on the upcoming making of the video for Push Th’ Little Daisies by Ween

By all means – just keep ‘em off the dope.

*

[Can you not see a video? Click here.]

De spontane actie van West tijdens de Video Music Awards, begin dit jaar, legde in elk geval niemand windeieren: Taylor Swift kreeg meer aandacht dan ze aankon, Beyoncé bevestigde in al haar sympathie haar hiërarchische status en West zelf werd uitgeroepen tot ’s wereld meest gehate man. Voor een megalomaan als West geen beroerde positie, zo boven Bin Laden.

De reden waarom ik Kanye West noem heeft, in navolging op mijn vorige bericht, met janktelevisie te maken. Niet veel later nodigde de rapper zichzelf namelijk bij Jay Leno uit om publiekelijk boete te doen. West deed zijn best om te huilen; Leno schmierde verlekkerd in zijn rol van visser met een vederlichte dobber en een flink stuk aas.

“What do you think your mom would have said about this?”, wilde hij weten. Om na een lange stilte van Kanye’s kant – zijn moeder overleed drie jaar geleden – te vervolgen met: “Would she be dissapointed in you?”

De inhaligheid van talkshowhosts steekt ook hier wel eens de kop op. Daags voor NASA haar persconferentie over mogelijk buitenaards leven hield, was er aan tafel bij DWDD een voorbespreking. “Bent u niet in alle staten van opwinding?”, gierde Matthijs van Nieuwkerk tegen een politicus die van sci-fi hield, een man met brainwaves en een echte professor (Vincent Icke).

Laatstgenoemde reageerde nuchter. “Het is al vele honderden jaren dat wij weten dat wij van de goedkoopste meuk gemaakt zijn, die er in het heelal te vinden is”, zei Icke. Dus nee, hij verwachtte er niet veel van. Van Nieuwkerk vroeg zich af of het niet iets enthousiaster kon. Om daarna, toen de zo gehoopte opwinding definitief uitbleef, tegen de professor uit te roepen: “U bent heel somber vanavond!”

In ‘Starlight’ (2001) van The Supermen Lovers zijn het niet zozeer de aliens die mij somber stemmen, als wel wat ze de held uit het clipje aandoen. Heeft hij eindelijk een vriendje gevonden, wordt het vriendje opgebeamd door buitenaardse wezens met ritmegevoel. Zelden een zo treffend geanimeerd tril-lipje gezien. Snif.

[Zie je geen video? Klik hier.]

Helemaal onbewogen blijf ik er niet onder. Maar de gretigheid waarmee de ontroering aan me opgedrongen wordt, verpest wel een beetje het plezier van het huilen.

Daarbij, beelden van mensen doen me niet zoveel. Dieren is een ander verhaal. Zodra ze iets met hun ooghoeken kunnen, ben ik al om. Daar kwam in het begin van vorig decennium een categorie bij: aliens. Vlak na elkaar verschenen er twee videoclips op de muziekzenders die mij compleet deden overlopen. En allebei bevatten ze buitenaardse wezens. Vandaag deel 1.

In Moby’s ‘In This World’ (2002) maakt een groep dappere aliens zich op om naar onze planeet af te reizen. Met hoge verwachtingen stappen ze het ruimteschip in. Ze worden als helden uitgezwaaid. Maar direct na landing op aarde blijkt, dat ze een klein probleem hebben.

Hier moet ik pas van janken.

[Zie je geen video? Klik hier.)

Mijn halve arsenaal aan onnavolgbare video’s bevindt zich onder de search-button van de youtube-zoekopdracht ‘literal music video’s’. Literal music videos zijn opnieuw ingezongen versies van bekende nummers, en beschrijven de waanzin in de getoonde videoclip. Total Eclipse Of The Heart bijvoorbeeld, dat een droom of fantasiebeeld voor moet stellen, blijkt zich hier uitstekend voor te lenen.

“Every now and then I get a little bit terrified but then I see the look in your eyes”
vertaalt zich in dat geval als
“Staring at the swim team gets you killed by a gang of dancing ninja men who know how to twirl”.

Het klinkt melig, en dat is het ook – je moet het zien om het te begrijpen. De makers weten de krankzinnige verbeelding van Bonnie Tylers klaagzang zo inventief uit te buiten dat je ‘m vanaf dat moment nooit meer anders kunt zien – en horen. (I’ll pose like Rocky tonight!)

Dit voorjaar bevond ik me in een kleine, gezellige bar in Tokio, waar via Youtube gekaraoke’d kon worden. Ik koos voor de literal video van Penny Lane: mijn favoriet. De muziek startte en ik besefte ineens dat ik op het punt stond om, in Japan, onbedoeld het begrip ‘karaoke’ voor schut te zetten.

Omdat door het duizendmaal zien van de literal version de echte songtekst in geen velden of wegen van mijn hoofd te bekennen was, besloot ik het beste te maken van de letterlijke versie. ‘Don’t get trampled John! Random cop.’, zong ik met een timing die normaal gesproken alleen aan Hans ‘Lachen Om Home Video’s!’ Kraay jr. voorbehouden is.

Ik heb nog nooit ergens zo hard de stemming zien dalen. ‘Pretty scarffffffffff!’, probeerde ik nog ter afsluiting. Het applaus bleef uit. Alle aanwezige Japanners deden de Jerney Kaagman: lege, emotieloze blikken gleden van mij af, concentreerden zich op de grond, een vlek op de muur, het kapotte bierviltje op de bar. Toen mij vriend en ik later naar huis gingen, keken ze hem meewarig na.

[Zie je geen video? Klik hier.]